Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Sekcja edukacyjna GRH Gorlice 1915

Źródła dostępne w Internecie

Żołnierz polski pod Gorlicami 1915. Działalność 100 pułku ziemi cieszyńskiej, Przemyśl 1923

Książka napisana przez uczestnika wydarzeń z maja 1915 roku.

Przegląd Artyleryjski, październik 1938, R. 16, Z. 10

Publikacja zawiera artykuł, którego autorem jest major Czesław Odrowąż-Pieniążek "Działanie artylerii VI korpusu austriackiego w bitwie pod Gorlicami dnia 2 maja 1915 r." (str. 1109-1152).

Dyrektywy do ataku

Niżej przedstawione dyrektywy pochodzą z publikacji Franciszka Ksawerego Latinika Żołnierz polski pod Gorlicami 1915. Działalność 100 pułku ziemi cieszyńskiej, Przemyśl 1923.

wydane d. 27 kwietnia przez dowództwo armji 11-tej

Natarcie armji 11-tej, jeśli ma spełnić zadanie swoje, musi prędko posuwać się naprzód - jest to koniecznem z powodów operacyjnych, gdyż tylko w szybkości leży rękojmia, że nieprzyjaciel nie będzie miał czasu na nowy opór i użycie planowe rezerw.

Dlatego należy dążyć do utrzymania ciągłości w posuwaniu się naprzód. Ku temu celowi służą dwa środki: a) ugrupowanie w głąb piechoty i b) szybkie podążanie ognia artyleryjskiego. Z tegoż powodu nie sposób korpusom i dywizjom atakującym wyznaczyć ostatecznych punktów i linij do osiągnięcia w danym dniu, co wykluczałoby możliwość zyskania dalszego terenu. Również potrzeba zachować stałą jednolitość ataku. Trudno spodziewać się, aby natarcie posuwało się równocześnie na całym froncie. Lewe skrzydło ma drogę dalszą, gdyż musi zatoczyć łuk w kierunku wschodnim.

Szybsze natarcie jednej części frontu ułatwia przejściowo ustającym oddziałom ich atak, osobliwie zaś wtedy, gdy ugrupowane w głąb oddziały skieruje się przeciwko nieprzyjacielowi, stawiającemu opór skuteczny.

Z drugiej strony daleko na wschód wysunięta grupa naraża się sama na oflankowanie. Stąd też oddział, z powodu szybkiego natarcia najmniej na to zasługujący, mógłby być przez nieprzyjaciela odrzucony. Wzgląd na tę ewentualność wymaga, by dowództwo armji wyznaczyło linje, które, o ile możności, należy osiągnąć równocześnie, nie wiążąc oddziału przy wspólnem działaniu w dojściu do następnych odcinków. Każde dalsze wysunięcie natarcia powita dowództwo armji z wdzięcznością i oceni je dodatnio.

Konieczną też jest rzeczą utrzymanie łączności korpusu i dywizji z oddziałami sąsiedniemi, nie tylko za pomocą telefonu, ale też staraniem oficerów łącznikowych. Dalej powinni dowódcy korpusów i samodzielnych dywizyj powiadamiać ustawicznie dowództwo armji o postępach walk, co pozwoli na wyrównanie szczególnych części frontu i odpowiednie posunięcia rezerw armji.

v. Mackensen.

Rozkaz natarcia

Poniższy tekst również pochodzi z publikacji Franciszka Ksawerego Latinika Żołnierz polski pod Gorlicami 1915. Działalność 100 pułku ziemi cieszyńskiej, Przemyśl 1923.

Dowództwo armji 11-tej wydało d. 30 kwietnia następujący rozkaz natarcia.

1. Armja 11-ta przełamie pozycje rosyjskie w linji Ropica ruska-Gorlice-Staszkówka-Rzepiennik i posunie natarcie w kierunku na Żmigród-Kołaczyce.

2. Armja 4-ta, austrjacka, przyłączy się do natarcia swojem prawem skrzydłem w kierunku na Ryglice-Górskie (wzgórze 403) i po przełamaniu nieprzyjacielskiego oporu chronić będzie lewej flanki armji 11-ej.

3. Przełamanie frontu nieprzyjacielskiego skoordynować się ma ze strony wszystkich korpusów i dywizyj w ten sposób, by: w ciągu popołudnia d. 1 maja wstrzelały się baterje, by w nocy na d. 2 maja utrzymywano falowy ogień w ściśle oznaczonych terminach, i aby piechota i saperzy wykorzystali pauzy ognia celem podejścia pod pozycje nieprzyjacielskie. Rano d. 2 maja winien rozpocząć się ogień artyleryjski, celem zniszczenia okopów z obsadą i przeszkód, po którego skutecznem ukończeniu nastąpi szturm na całej linji. Dokładny czas wszystkich działań zostanie osobno wyznaczony dla całego frontu. Szczegóły przygotowania artyleryjskiego reguluje oddzielny rozkaz dowództwa armji.

4. Po przełamaniu frontu nastąpi bezpośrednio ciąg dalszy natarcia w oznaczonych strefach (pasach). Szybkie kontynuowanie natarcia jest rękojmią sukcesu, jako też uzgodnionego posuwania się oddziałów sąsiednich. Jako środek do przeprowadzenia ataku na tylne pozycje nieprzyjaciela posłuży odpowiednie przełożenie ognia artylerji naprzód i rychle posuwanie się bateryj za piechotą.

5. Przydział pasów (odcinków) ataku podług szkicu. Dalsze punkty 6-13 regulują działalność szczególnych korpusów, formacyj oraz zakładów na tyłach i rozporządzenia administracyjne.

v. Mackensen.